. در چارچوب‌ مبحث‌ اسلامی‌ کردن‌ معرفت‌، ظاهراً به‌ زبان‌ که‌ در واقع‌ عامل‌ عمده تعیّن‌ دانش‌ نوین‌ است‌، چندان‌ توجهی‌ نشده‌ است‌. دلیل‌ این‌ بی‌توجهی‌ شاید این‌ باشد که‌ اغلب‌، زبان‌ را وسیله خنثایی‌ می‌پندارند که‌ دانش‌ را در جریان‌ انتقال‌ تحت‌ تأثیر قرار نمی‌دهد. با این‌ حال‌، مسلمانان‌ اندکی‌ پس‌ از دوران‌ مستعمرگی‌ خود به‌ این‌ حقیقت‌ پی‌ بردند که‌ زبان‌ قطعاً از ماهیتی‌ برخوردار است‌ که‌ می‌تواند بر موضوع‌ مورد انتقال‌ و کسانی‌ که‌ آن‌ را به‌ کار می‌برند، اثر بگذارد. در سالهای‌ اخیر، تنی‌ چند از فلاسفه غرب‌ نیز به‌ چنین‌  نتیجه‌ای‌ دست‌ یافته‌اند. با وجود این‌، عموم‌ دست‌اندرکاران‌ حرفه آموزش‌ زبان‌ انگلیسی‌ به‌ عنوان‌ زبان‌ بین‌المللی‌ ، هنوز زبان‌ را وسیله‌ خنثایی‌ می‌انگارند که‌ جز برقراری‌ ارتباط‌ و / یا فراگیری‌ دانش‌ به‌ کار دیگری‌ نمی‌آید. مادام‌ که‌ زبان‌ را ابزاری‌ خنثی‌ بینگاریم‌، طرح‌ سؤالاتی‌ انتقادی‌ درباره نفوذ آن‌ بر دانش‌، تفکر، و خود باوریمان‌، میسر نمی‌شود و در نتیجه‌ این‌ جنبه‌های‌ زبانی‌ از دید ما، پنهان‌ می‌ماند و چنانچه‌ یکی‌ از اهداف‌ اسلامی‌ کردن‌ معرفت‌ این‌ باشد که‌ نه‌ تنها محتوا بلکه‌ شیوه